Burn-out en zwanger

En daar stond ik dan, in de badkamer, vol ongeloof naar een positieve zwangerschapstest te kijken. Nog volop bezig met herstellen van de burn-out wist ik niet of ik nu moest lachen of huilen. Met een burn-out zwanger zijn. Hoe dan? De wens was er, maar ik had op z’n minst eerst zelf weer op de been willen zijn. Deze zwangerschap is dan ook met recht een verrassing, een bijzonder mooi cadeautje. 

De periode van de burn-out was geen pretje. Ik heb ruim vier maanden thuis gezeten om mijzelf weer een beetje bij elkaar te rapen. Vier maanden klinkt veel, maar als je weet dat ik voor die tijd al twee jaar met één been in de burn-out stond valt het nog mee en is mijn weg waarschijnlijk nog lang. Ik huilde veel, voelde me verschrikkelijk moe en lusteloos. Laat staan dat ik ook maar ergens van kon genieten. Volgens mij heb ik nog nooit zoveel geslapen als toen. Overigens voelde ik die moeheid pas toen ik thuis kwam te zitten. Voor die tijd stond ik op standje overleven en ging ik maar door.

Burn-out en zwanger

Eind oktober, begin november begon ik weer een beetje op te krabbelen. Ik kon weer lachen en genieten van kleine dingen. Verder was ik bezig met het opstarten van een re-integratietraject met de benodigde hulp om zo alles op een rijtje te krijgen. Overigens kon dat in verband met de zwangerschap niet doorgaan. En toen, vlak voor de kerst bleef de menstruatie uit en had ik een positieve zwangerschapstest.

De dagen (!) na de test

Vervolgens begon er een monsterrit in de achtbaan. Nog voordat ik zelf enigszins besef had (lees: twee dagen na de test) van de zwangerschap moest ik het vertellen aan de instantie waar ik met de onderzoeken voor het re-integratietraject zou beginnen. En doordat ik daar afgewezen werd in verband met de zwangerschap moest ik het óók de bedrijfsarts vertellen. En dat allemaal nog voordat we het überhaupt aan familie of vrienden hadden verteld. Wat zeg ik? Menig andere vrouw zou deze dagen nog vijf zwangerschapstesten doen om er zeker van te zijn dat ze echt zwanger is. Wat wel fijn is, is dat deze mensen mij gewoon feliciteerden. Ik had een schuldgevoel van hier tot Tokio (naar mijn collega’s, want ik binnenkort ben ik er opnieuw vier maanden uit), maar deze felicitaties zetten mij wel met beide benen op de grond. Langzaamaan kwam het besef. Ik ben zwanger en dat is iets moois.

Hormonen

Na ongeveer zes weken begon ik last te krijgen van de hormonen. Misselijk, moe en huilerig zoals de meeste andere zwangeren. Echter werd het ingewikkeld toen ik mijn werkzaamheden op kantoor weer ging hervatten. Want ja, ben ik nu moe van de zwangerschap of speelt de burn-out hier nog parten? Het opbouwen van mijn werkzaamheden is lastig. Ik werk nu vijftig procent van mijn normale uren. Het gaat langzamer dan dat ik zelf voor ogen had. Het is een beetje proberen en vooral accepteren als het niet gaat. Op dit moment is maar één ding belangrijk en dat is het welzijn van de baby en mij.

Zwangerschap
zwanger en burn-out
Credits: Pixabay

Vanaf het moment dat het besef er was kon het genieten beginnen. Hoewel het vooral in het begin nogal verwarrend was gaat het nu goed. Alle echo’s en onderzoeken zijn goed. Evie is enthousiast en ik doe gewoon wat ik kan. Want welke zwangere heeft er nu geen last van kwaaltjes. Nu ik onze babyboy dagelijks voel geniet ik nog meer. Er groeit leven in mijn buik. Dit kleine wezentje gaat ons gezin verrijken. Ik kan niet wachten tot dat ik in augustus onze babyboy in mijn armen kan sluiten. Uiteindelijk denk ik dat de zwangerschap op geen beter moment had kunnen komen. Afgelopen maanden heb ik heel goed geleerd mijn grenzen aan te geven, naar mijn lichaam te luisteren en een schuldgevoel is nergens voor nodig. Ik mag er ook zijn. En een blije mama betekent blije kinderen.

Vanachter de laptop, met een trappelende baby in mijn buik, aanschouw ik hoe Evie, Patrick en onze kat Sam samen naar voetbal op televisie kijken. Ik voel me een rijk en gelukkig mens.

 

5 thoughts on “Burn-out en zwanger

  1. Prachtig, knap hoor hoe je het doet! Rustig aan en ik hoop dat je blijft genieten van de mooie dingen. En gefeliciteerd met de gezins uitbreiding. Gr Saskia

  2. Wat een achtbaan van emoties! Ik kreeg zelf na de tweede zwangerschap een ziekte in combinatie met overwerkt zijn. Niet kunnen genieten van je kindje en schuldig thuis zitten ban werk is ook niet alles😉. Geniet en het helpt je misschien ook weer om alles door een roze (nu dan blauw) te zien! Groet, Cindy

    1. Het niet kunnen genieten van je kindje is denk ik het ergste gevoel dat je kunt hebben. Gelukkig voel ik mij langzaamaan beter en kan ik weer een beetje van de kleine dingen genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge