Het leed dat ontzwangeren heet

Een zwangerschap is negen maanden op en negen maanden af. Dat wordt in elk geval gezegd. Inmiddels is Tymo ruim vier maanden en ik kan in elk geval zeggen dat het stukje ‘af’ al ruim vier maanden duurt. Na de bevalling had ik een aantal typische symptomen van het ontzwangeren. Hoewel een aantal van deze symptomen ook snel weer verdwenen waren, ondervind ik nog dagelijks hinder van het ontzwangeren.

Het begin van het ontzwangeren

In de kraamweek had ik last van stuwing (ik leek Pamela Anderson wel) en naweeën. De naweeën waren nu veel heftiger dan na de bevalling van Evie. Ik waande mijzelf soms even terug op de verloskamer in het ziekenhuis. De vermoeidheid en de hormonen maakten mij emotioneel. De heftige bevalling had er in gehakt en ik heb heel wat tranen gelaten in de kraamweek, maar ook daarna. We hebben nog steeds gebroken nachten en komen dus ook niet echt bij.

Wat merk ik nu van het ontzwangeren?

Haaruitval

Ik heb enorm last van haaruitval. Tijdens de zwangerschap verloor ik praktisch geen haren en had ik een mooie bos haar. Daar is inmiddels niets meer van over. Vorige keer verloor ik ook zoveel haar, dus uit voorzorg had ik er al een paar centimeter vanaf laten knippen. Maar nog steeds is het een drama. Het is vet, futloos en het valt uit. Overal in huis zijn van die ‘haarverzamelplekken’. Je stofzuigt in de ochtend en een uur later ligt op diverse hoeken in huis een stapeltje haar. Waar ik ook ga en sta, ik laat een spoor van haar achter. In mijn kleding, op de bureaustoel op kantoor, in de mond van mijn baby en, niet te vergeten, het doucheputje.

Stress en spanning

Nu had ik het afgelopen jaar te ‘dealen’ met een burn-out. Niet de makkelijkste periode, maar ik heb het gevoel dat ik op de goede weg ben. De gierende hormonen maken me wel een monster als het gaat om stress en spanningen. Ik heb een kort lontje terwijl ik normaal heel geduldig ben en als ik teveel prikkels in één keer moet verwerken dan krijg ik nog wel eens kortsluiting en laat ik alles waar ik mee bezig ben vallen. Het is zo nu en dan nog een flinke chaos in mijn hoofd en nu we nog steeds aan het verbouwen zijn ook een chaos in huis en dat zorgt bij mij voor onrust. Ik kijk er naar uit dat het huis straks weer opgeruimd is.

Emotioneel

De hormonen maken van mij een zacht gekookt eitje. Films, tekeningen van Evie, een glimlach van Tymo of een item in het nieuws bezorgen mij tranen in mijn ogen. Soms voel ik om bijna niets al de tranen in mijn ogen branden. En dan kan ik me voornemen om niet te huilen, maar de hormonen winnen altijd. Daarbij slapen wij al weken niet veel meer dan vier uur per nacht en dat zorgt er ook voor dat ik emotioneel soms een beetje gammel ben.

Lichaam

Voor de zwangerschap van Tymo was ik flink afgevallen met het Killerbody Dieet. Ik zat enigszins strak in mijn vel en was voor het eerst sinds hele lange tijd trots op mijn lijf. Daar is niks meer van over. Mijn craving voor de Quarter Pounder van de Mac en minder bewegen door bekkenpijn zorgden ervoor dat ik de afgevallen kilo’s weer kon verwelkomen op mijn weegschaal. Daarbij lijkt mijn lijf langer de tijd nodig te hebben om te herstellen. Mijn buik lijkt, doordat mijn buikspieren nog niet hersteld zijn, nog steeds zwanger. 2018 Wordt het jaar van de veranderingen dus ik ga aan de slag om straks weer lekker in mijn vel te zitten.

Ik hoop over een maandje of vijf de haren op mijn hoofd weer vast te houden en de (meeste) zwangerschapskilo’s weer te hebben uitgezwaaid. Waaraan merkte jullie dat je aan het ontzwangeren was?

Bron afbeelding

Volg en like ons:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge