Verplicht winkelen

Je zit nog middenin je verlof, maar het einde is in zicht en je moet straks je kindje bij het kinderdagverblijf gaan achterlaten. Niet een heel leuk vooruitzicht en alvast oefenen is geen overbodige luxe.

De eerste keer dat ik er op uit ging voor een langere tijd, was dit mij opgedragen door de wijkverpleegkundige van het Consultatiebureau. Evie was inmiddels bijna 7 weken en dronk toen nog steeds niet uit de fles en ze moest oefenen zonder mama. Ik kreeg de opdracht om een dagdeel te gaan winkelen en een paar uur de deur uit te gaan. Eerder heb ik anderhalf uur bij de kapper gezeten, waar ik constant mijn ogen op het schermpje van mijn telefoon had gericht. Een paar uur winkelen was een ander verhaal.

Evie krijgt borstvoeding, maar het is hoog tijd dat ze uit de fles leert drinken. We zijn inmiddels al 3 weken bezig, maar de fles gaat er bij haar nog steeds niet in. Patrick was nog niet eerder zo’n lange tijd alleen met Evie geweest, hij hoeft immers niet te voeden. Op donderdagochtend 23 januari 2013 was het dan zover, ik ging winkelen.

Om eerlijk te zeggen had ik last van uitstelgedrag. Ik legde voor de zoveelste keer uit hoe hij de fles kon opwarmen, ik heb drie keer gecontroleerd of alle onderdelen van de fles met de juiste speen klaar lagen, ik heb drie keer gekeken of mijn fietssleutel in de tas zat en tot slot was ik een paar keer naar de wieg gelopen om alleen maar naar Evie te kijken. Ik kreeg het warm bij het idee dat ik straks de deur achter mij zou dichttrekken en richting het station zou fietsen. Ergens riep een stem in mijn hoofd dat ik me niet zo moest aanstellen en dat ik nergens zenuwachtig voor hoefde te zijn.

In de stad aangekomen was ik enigszins weer terug op aarde. In de trein heb ik nog wel een Tweet geplaatst om mijn frustratie te uiten en verder had ik een plan bedacht wat ik allemaal zou kopen. Schoenen, leuke kleding voor mijzelf en een setje kleding voor Evie om het ‘goed te maken’. Ik voelde me een half uur na vertrek al schuldig dat ik de deur was uitgegaan. Dat gevoel werd versterkt na het telefoontje van Patrick dat Evie niet wilde drinken. Als een haas ben ik weer huiswaarts gekeerd en heb ik Evie in mijn armen gesloten.

Volg en like ons:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge