De achtbaan

Achtbaan van emoties
Bron

Deze week staat in het teken van de achtbaan. De achtbaan van emoties wel te verstaan. Ik heb eindelijk een momentje kunnen vinden om te schrijven. Evie ligt lekker op bed en ik zit in de vernieuwde tuin van het zonnetje te genieten. Ik heb zelfs een klein beetje een vakantiegevoel. Maar goed, terug naar de achtbaan, dit was me het weekje wel.

Na vier weken bijna (bijna, omdat er hulptroepen zijn die ik later nog in het zonnetje zet) alle zorg voor Evie alleen te hebben gedaan kwam dinsdag mijn breekpunt. Ik was gesloopt, mijn lijf deed zeer, ik was moe en mijn geduld voor Evie, die ’s middags jengelig was, was ver te zoeken. Het enige dat ik nog kon was janken. En dat heb ik gedaan. Echt? Ja, echt! Gejankt, gegild en zelfs dingen door de kamer gesmeten (troep die al weken rond slingert, omdat er geen tijd is om fatsoenlijk op te ruimen). Alles was me even teveel. Aan het einde van de middag heb ik eens lekker uitgehuild en geklaagd bij Patrick. De volgende dag was het uit mijn systeem en voelde ik weer een stuk beter. Volgens mij was dit wel het dieptepunt van de week.

Het blijkt dat even lekker uithalen helpt. Ik kan alles weer helder zien. We zitten weer in de lift. Vandaag voel ik me weer op en top Meike en mama. Ik geniet lekker van Evie, van de zon en mijn leventje als mama.

Volg en like ons:

4 thoughts on “De achtbaan

  1. Dat moet kunnen soms hoor! Ik herinner me dat een keer huilend, krijsend bijna, boven Olivia’s bedje gehangen heb, omdat ik zo zo zo moe was ik ook een dutje wilde doen. En zij dus niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.