De duizendpoot

Gebroken polsDe wallen hangen tot aan mijn kin en ik kom nergens meer aan toe, ik heb een schuldgevoel als ik op de wc zit en Evie is aan het huilen is en het huishouden dat al chaotisch was, lijkt nu soms helemaal nergens meer op. Zou dit het leven van een alleenstaande moeder zijn?

Patrick heeft vorige week zijn pols gebroken. De arts van de huisartsenpost zei eerst dat het een flinke kneuzing was, maar maandag’s is hij toch even langs onze eigen huisarts geweest. Na de foto bleek dat zijn pols is gebroken en hij het gips in moet, vijf tot zeven weken! Nu is de eerste week voorbij en het is behoorlijk pittig.

Afgezien van het feit dat hij zelf niet alles kan doen, kan hij ook niets met Evie. De verzorging van Evie ligt compleet in mijn handen. Hij kan nog wel kleine dingen doen, zoals de vaatwasser uitruimen, met de Franse slag stofzuigen (als ik hem heb neergezet) en het vuilnis naar de container wegbrengen. Gelukkig krijg ik dagelijks mentale steun. Die heb ik hard nodig. Ook de papadagen zullen anders zijn dan anders.

Inmiddels ben ik uitgegroeid tot een echte duizendpoot. Alle huishoudelijke klusjes en de verzorging lopen vloeiend in elkaar over en ondanks dat ook mijn lijf door het hardlopen niet alles aan kan, ga ik gewoon door. Toch ben ik blij als de arm van Patrick weer uit het gips en gerevalideerd is. Dan kunnen we weer als een team verder.

Volg en like ons:

7 thoughts on “De duizendpoot

  1. Heel herkenbaar, alleen ben ik het zoals ik al appte naar de groep zelf die een arm functie moet missen.
    Frustratie dat ik niet alles meer kan met de kleine. Krijgen jullie ook hulp van dees of gene? Hopelijk geneest het snel. Groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.